Malta maakt fiscaal onderscheid tussen inwonerschap (residence) en domicilie (domicile). Wie zijn woonplaats naar Malta verlegt zonder een Maltees domicilie te hebben - dus zonder duurzame verworteling in Malta door geboorte of bewuste keuze - geldt als non-domiciled resident. Deze personen worden belast op de zogeheten remittance basis: buitenlandse inkomsten zijn alleen in Malta belast voor zover ze daadwerkelijk naar Malta worden overgemaakt (remitted). Buitenlandse vermogenswinsten zijn volledig belastingvrij, ongeacht of ze naar Malta worden overgeboekt.
De non-dom status is vooral relevant voor vermogende particulieren (HNWI) en ondernemers met inkomsten uit internationale bronnen. De minimumbelasting voor non-dom residents in Malta bedraagt 5.000 EUR per jaar. Er is geen formele aanvraagprocedure - de status volgt automatisch uit de fiscale situatie van de persoon. Doorslaggevend is dat de belastingplichtige kan aantonen dat zijn domicile of origin buiten Malta ligt en dat hij geen domicile of choice in Malta heeft gevestigd.
Sinds de afschaffing van de non-dom status in het Verenigd Koninkrijk (per april 2025, vervangen door het Foreign Income and Gains-regime) is de Maltese non-dom status belangrijker geworden: Malta is een van de weinige EU-landen die dit concept nog aanbieden. Daar staat tegenover dat Malta echte fiscale woonplaats verlangt: de belastingplichtige moet zijn levensmiddelpunt aantoonbaar in Malta hebben en mag geen overheersende fiscale woonplaats in een ander land aanhouden. Voor Nederlandse emigranten is daarbij van belang dat de Belastingdienst de woonplaats beoordeelt op basis van alle feiten en omstandigheden (art. 4 AWR) - een half afgebouwde band met Nederland kan tot dubbele woonplaatsdiscussies leiden.
