CFC-regels (Controlled Foreign Company rules) zijn voorschriften die moeten voorkomen dat belastingplichtigen inkomsten verschuiven naar laagbelaste buitenlandse vennootschappen. Wanneer een buitenlandse vennootschap overwegend passieve inkomsten behaalt (rente, royalty's, dividenden) en lager wordt belast dan in het thuisland van de aandeelhouder, kunnen die inkomsten aan de aandeelhouder worden toegerekend en in zijn thuisland worden belast - ook als er geen uitkering plaatsvindt.
De drempels en toepassingsgebieden verschillen aanzienlijk per land. Nederland past de aanvullende CFC-maatregel van art. 13ab Wet Vpb toe op gecontroleerde lichamen in laagbelastende jurisdicties: landen met een tarief onder 9 procent of landen op de EU-lijst van niet-coöperatieve jurisdicties - het Maltese effectieve tarief van 5 procent ligt onder die grens. Daarnaast kan de Belastingdienst via de vestigingsplaats (feitelijke leiding) de gehele vennootschap in Nederland belasten. Ter vergelijking: Duitsland hanteert een grens van 25 procent (§§ 7-14 AStG), Frankrijk toetst vanaf 12,5 procent (art. 209 B CGI) en het Verenigd Koninkrijk kent een complex CFC-regime met meerdere gateway-tests.
Voor Malta-structuren betekent dit: hoewel het Maltese imputatiesysteem de vennootschapsbelasting tot effectief 5 procent verlaagt, kunnen CFC-regels dat voordeel neutraliseren wanneer de vennootschap onvoldoende economische substance in Malta heeft of overwegend passieve inkomsten behaalt. De belangrijkste bescherming tegen de toepassing van CFC-regels is het aantonen van een echte economische activiteit in Malta met gekwalificeerd personeel, een eigen bedrijfsvestiging en ter plaatse genomen managementbeslissingen.
